इन्जिनियर राकेश कार्की (लस एन्जेलस, अमेरिका) क्रान्तिको राँको कहिल्यै निभ्दैन जबसम्म दुःखको झिल्को बाँकी रहन्छ अभावको झिल्को बाँकी रहन्छ गरिबी, छुवाछुत, जातपात, भेदभाव अनि बेरोजगारीको झिल्को बाँकी रहन्छ जब न्याय पाइँदैन देशकी चेलीको अस्मिता लुट्दा जबसम्म नातावाद र कृपावादले प्रतिभावानहरुलाई

महेश प्रसाईं स्टेटको ‘आइकन’ चिनारीबाट हालीमुहाली थिए कति तामझाम र रेशमी उत्तेजना, अन्तर्राष्ट्रियवादका, पर्देशी बुतामा, के थाहा कालान्तरसित द्वन्द्वित समयचव्रm वाक्पटु नाक बजाउँदै गलाको पासो जादुई पासाले प्रताडित हुने गर्छ, शत शत मातृवन्दनालाई नाघेर हिउँमा टेक्ने यात्रीछाया ‘स्टेटलेस’ जब हुन्छ

प्रो.के. सत्चिदानन्दन (अनुवाद: इन्द्र गिरी) म हुँ माझी मृत नदीको नदी–सतहको शुष्क बालुवामा कान थापेर तल पानीको चञ्चल सङ्गीत सुन्ने चेष्टामा छु । आउने गर्छन् धेरै अहिले पनि यहाँ, नुहाउन फागुनको महिनामा, भरिएको त्यो नदीको सम्झनामा । चढाउने गर्छन् अझै

दिव्या माथुर (बेलायत) अब सायद नवजात छोरीहरुको हत्या हुने छैन न त स्त्री भ्रूणको गर्भमा समाप्त पार्ने आवश्यकता हुने छ । काँसको थाल ठटाएर छोरा जन्मेको समाचार गाउँभरि दिने कार्यलाई चिलिममा बन्द गर अब जन्मने हरेक सन्तान छोरा नै हुने