रासा
चढ्दो छ मात, बिहानै
गल्दो छ आँत, बिहानै ।
छोडी जानु छ सबै नै
छुट्दो छ साथ, बिहानै ।
देखिन्छ केवल कालो
पर्दो छ रात, बिहानै ।
सुक्दै छ त्यो बोट पनि
झर्दो छ पात, बिहानै ।
भागेर जाँदै छ ‘रासा’
बढ्दो छ घात, बिहानै ।
Facebook Comments Box
Similar Posts
गजल
प्रभाती किरण लवज अलि कुलीन देखिनुको रहस्य के ? ठम्याउन…
हाम्रो सिम्पानी पँधेरो
सेदुनाथ ढकाल देवीथानको काखमुनि, सिमखेतको मुहानमा पूरै गाँउको मुटु थियो,…
जिन्दगीको वर्णमाला
निर्मोही व्यास झरेको फूल सम्झेर काट्न गाह्रो छ जिन्दगी…
दाग
अजम प्रधान (मिरिक, दार्जिलिङ, भारत) खराब खराब नै हुन्छ त्यो…
मेरो भगवान्
धीरकुमार श्रेष्ठ मैले मेरो भगवान्लाई खोजेको आजदेखि होइन सदियौँ सदियौँदेखि…
प्रहसन
प्रमोद प्रधान भर्खरै त खुलेको छ पर्दा– एउटा प्रहसन मञ्चनका…