रासा
चढ्दो छ मात, बिहानै
गल्दो छ आँत, बिहानै ।
छोडी जानु छ सबै नै
छुट्दो छ साथ, बिहानै ।
देखिन्छ केवल कालो
पर्दो छ रात, बिहानै ।
सुक्दै छ त्यो बोट पनि
झर्दो छ पात, बिहानै ।
भागेर जाँदै छ ‘रासा’
बढ्दो छ घात, बिहानै ।
Facebook Comments Box
Similar Posts
म मरेको दिन
यशोदा अधिकारी झलझली बलेको मेरो शरीरलाई कुरुप भन्ने तिमीलाई के…
पाँच मुक्तक
विपेन आदिमा यस्तो लाग्छ जोगाउनकै लागि यो जिन्दगी खर्च गरुँ…
तपाईं कवि नै हो
नन्दलाल आचार्य तपाईं कवि नै हो– र कविताकै गन्धले रूमलिएको…
सहर
विष्णु मरासिनी तिमी जुन महलमा रमाइरहेका छौ त्यो मेरा बाजेहरुको…
अशोक रोकाका तीन कविता
अशोक रोका (डुवर्स, भारत) अभाव बैठककोठामा सजाइएकामाटाका फलहरु मेरो…
साहिँलालाई चिठी
मुकुन्द लामिछाने (झापा) प्यारो साहिँला, मेरो आँसुले तिम्रो छाती भिजेको…