अवतारहरुको अनावरण

… यथार्थ हो या भ्रम ?
यो रमाइलो संसार –
विचारहरुको ‘सिमुलेशन’ !
चेतनाको एक क्वान्टम रङ्गीन अभिव्यक्ति !
जुनसुकै परिभाषा सुहाए पनि
सबथोक छोपिएका छन् यहाँ
हामी जे देख्छौँ
आवरण देख्छौँ
सबथोक ढाकिएका छन्

‘भि. आर. रियालिटी’ जस्तै
दृश्यहरुमा प्रतिविम्बित –
तिमी तिमी होइनौ
म म होइन
ऊ ऊ होइन

तिमीले मलाइ हेर्दा
मेरो अनुहार होइन
अनुहार छोप्ने मखुन्डो देख्छौँ
मैले तिम्रो मुहारमा
मुहार छोप्ने मखुन्डो देख्छु
अहिले त मखुन्डोहरु पनि चिन्न गाह्रो छ
अत्याधुनिक शृङ्गारले अर्को भ्रम थपेको छ
ए.आइ.ले यथार्थमाथि थप भ्रम थपेको छ
उस्तै उस्तै देखिने मखुन्डोहरु चिन्न गार्हो छ

… मानिसहरु केवल आवरणहरुमा बाँच्दा रहेछन् …

आवरणहरुमा –
सुरक्षा महसुस गर्छन् मान्छेहरु
सहज महसुस गर्छन् मान्छेहरु
आवरण खोली हेर्दा बेहोस हुन्छन् मान्छेहरु
आवरण फ्याँक्नुपर्दा मरे झैँ गर्छन् मान्छेहरु

आवरणबिना नाङ्गै जन्मेको बालकलाई
कहाँ थियो लाज ?
कहाँ थियो सरम ?
समाजले संस्कारको आवरण दियो
सङ्गतले आवरणहरु थप्दै गयो
र हरायो –
मान्छेको सक्कली रुप
असली अनुहार !

मैले कोसँग वार्ता गरिरहेछु ?
म कोसँग हिंडिरहेको छु ?
म कोसँग बसिरहेको छु ?…
यी प्रश्नहरुले –
हमेसा मलाई घोचिरहन्छन्
पोलिरहन्छन्/डामिरहन्छन्
मरेर गईसकेपछि पनि
यहाँ –
आवरणकै शालिक बन्छ किन
मखुन्डोकै स्मरण हुन्छ किन ?

अज्ञात भयमा बाँचिरहेका मानिसहरु
आवरण र मखुन्डोलाई
सुरक्षाकवच बनाइरहेका छन्
लाग्छ –
मानिस मानिसदेखि असुरक्षित छन्
हामीलाई बाघको भन्दा पनि
मानिसको डर लाग्छ
हामीलाई सर्पको भन्दा पनि
मानिसको डर लाग्छ …

… मानिस भएर बाँच्ने एउटा सुन्दर सपना छ…

अस्टावक्रले दिएको
उपदेश जनकले बुझेको क्षण हेर्न चाहन्छु
सम्पूर्ण अवतारहरुबाट निस्कन चाहन्छु
म –
अवतारविहीनहरुसँग बाँच्न चाहन्छु
कस्तो हुँदो हो यो संसार ?
आवरणबिनाको
मखुन्डोबिनाको !

आऊ खुल्ला मैदानमा –
हामी सबैले
आ–आफ्नो मखुन्डो उतारौँ
आ–आफ्नो आवरण खोलौँ
र
उन्मुक्त मनले हेरौँ
कति होलान्
हामीबिच
‘मानिस’हरु,
मानवरुपी देवताहरु
र
मानवरुपी दानवहरु … ?