रासा
चढ्दो छ मात, बिहानै
गल्दो छ आँत, बिहानै ।
छोडी जानु छ सबै नै
छुट्दो छ साथ, बिहानै ।
देखिन्छ केवल कालो
पर्दो छ रात, बिहानै ।
सुक्दै छ त्यो बोट पनि
झर्दो छ पात, बिहानै ।
भागेर जाँदै छ ‘रासा’
बढ्दो छ घात, बिहानै ।
Facebook Comments Box
Similar Posts
ढाकिएको नाक
सीतादेवी छेत्री (काङ्ग्लातोङ्बी, मणिपुर, भारत) प्रभुको कल्पनाले रचेको एउटै खोला,…
बुढो रूख
शम्भु अर्याल (मिर्दी ५, वालिङ, स्याङ्जा) १. पारिपट्टि भन्ज्याङको रूख…
निकुञ्ज
विष्णुविभु घिमिरे मानिस मानिससँग बाँचेर मानिस हुँदैन कल्पनाको आकाश छुन…
भुँडी
यादव प्रसाद कोईराला खै के भयो भयो के भएको होला…
कर्तव्यको आयु
अन्जु चालिसे (रूपान्जली) जिन्दगी चलाउँदाचलाउँदै घर बनाउने रहरले मानिस आफैलाई…
गजल
विक्रम तिरूवा सलिन (तिला ३, कुडारी, जुम्ला) थाहा छैन स्वयम्…