दिलकुमारी डङ्गोल
बस्,
मलाई चामल केलाउनु थियो ।
नाङ्लोभरि राखेँ
र निफन्दै गएँ
भुसजति उडेर गयो हावासँगसँगै
भुसबाट छुट्यो
चामल, कनिका र बियाँ
सग्ला सग्ला चामल – ढिकुटीमा लगेर राखेँ
जो दिनहुँ चाहिन्छ – भातभान्छाका लागि
रह्यो कनिका र बियाँ
सुरक्षित छन्
ढिकुटीको एक कुनामा
छुट्टाछुट्टै भाँडामा राखेका कनिका र बियाँ
कुनै पनि बेला
यसको पनि खाँचो पर्न सक्छ ।
धीरकुमार श्रेष्ठ हामी निसास्सियौँ हामीलाई बचाउनुहोस् हामी हाम्रा फोक्साले सास…
नन्दलाल आचार्य (उदयपुर) माटो चिरिएको सिँचाइ झरेका पातहरु बिर्सिएको इतिहासमा…
नवराज न्यौपाने ‘मौन’ बाँधेर प्रेम–डोरी माया अनन्त हुन्छ संसार देख्न…
सीतादेवी छेत्री (काङ्ग्लातोङ्बी, मणिपुर, भारत) प्रभुको कल्पनाले रचेको एउटै खोला,…
प्रकाश अधिकारी आदिमदेखि अनन्त निष्पट्ट अँध्यारो चिर्दै स्वर्णिम बिहानी ल्याउन…
भोगेन्द्र लिङ्देन तिमी यसरी हठात् बिचैमा छुट्छौ भन्ने थाहा…
