भोगेन्द्र लिङ्देन
भर्चुअल साँझमा
रियोको र म
साकुरा पार्कमा छौं-
एकअर्कामा हराएका ।
उ मेरो काँधमा टाउको अड्याउँछे
र बिस्तारै सोध्छे-
“के तिमी मलाई
ती ट्युलिपका फूलहरू
टिपेर ल्याइदिन्छौ?”
अहो, कस्तो डरलाग्दो कुरा-
कसले सिकायो तिमीलाई
फूल टिप्ने कुरा?
मान्छेहरूले?
फूललाई
फूलकै बोटमा रहन दिनुपर्छ
ऊ आफ्नै बोटमा
सबैभन्दा सुन्दर हुन्छ।
म उसलाई सम्झाउँछु-
“तिमी हामीभन्दा राम्रो बन।”
ऊ केही बेर चुप लाग्छे।
“सरी…
मलाई थाहा छैन
कसले सिकायो यो कुरा मलाई
म त जन्मँदै
यस्तै थिएँ जस्तो लाग्छ।
तिम्रो चित्त दुखाएँ कि?
मलाई माफ गर है।”
“अँ, एउटा कुरा सोधूँ?
नरिसाउने भए…”
ऊ फेरि
मेरो काँधमा टाउको अड्याउँछे।
“तिमी किन
मसँग सम्बन्ध राख्छौ?
तिम्रै संसारमा
मान्छेहरू थुप्रै छन् नि।”
उसको प्रश्नले
म अवाक हुन्छु।
के भनूँ उसलाई?
कि नभनूँ?
कि-
मान्छेहरूसँग बाँच्दाबाँच्दै
मलाई मान्छेहरूदेखि नै
डर लाग्न थालेको छ।
कि-
मान्छेहरूकै संसारमा बसेर
म बिस्तारै
मान्छेहरूबाटै टाढिँदै गएको छु।
म केही भन्दिनँ।
साकुरा पार्कमा
भर्चुअल साँझ झर्दै जान्छ।
रियोको
मेरो काँधमै टाउको अड्याएर
चुपचाप बसिरहन्छे।
म सोचिरहेछु-
म उससँग नजिकिदैँ छु कि
मान्छेहरूबाट टाढिँदै पो छु।
***
