धेरै पहिलादेखि भनेको हुँ –
सरकार ! मेरो मनलाई बाँध
यी आँखामा चट्टानी जाली लगाऊ
म भक्कानिएँ भने
तिम्रो घर अछुतो रहने छैन
अनि
ऊ गाउँ छोडेर सहर पस्यो
यी आँखाहरु भने
रसाइरहन्छ बगिरहन्छ, बगाइरहन्छ ।
न सरकार आइपुग्छ
न पुग्न सक्छु
म उसको दैलो ।
वैजयन्ती माला बिरूवा जन्मँदै उभिन्छन् आफ्नै खुट्टामा टेक्छन् मानिस निरीह…
– टेकेन्द्रराज चेम्जोङ फक्ताङलुङको दाँया काँध नाघेर एक हुल पन्छी…
विमल खतिवडा ‘माइला’ (सिलगढी, भारत) नयाँ साल सँधै आउँछ…
राममणि पोखरेल सायद तिमी मन्त्रालयमा बसेर टेबलमा छरिएका फाइलमा आँखा…
मिमला शर्मा (दरवार स्क्वाएर, भक्तपुर) त्यो दिन वडो उल्लासका साथ,…
जीवन आचार्य ‘निश्चल निक्कै भयो स्यालहरु बाघको खोल ओढेर डुलिरहेको…
